Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Knuffel

 
De klok in de kamer wijst aan dat het voortschrijden der tijd onvermijdelijk is, het is inmiddels al tien voor twee in de nacht. Hoogste tijd om naar bed te gaan. Ik sta op vanachter mijn computer en maak alle lichten uit en zet de televisie in zijn ruststand. Ik controleer of alle deuren afgesloten zijn en ga voor de eerste keer die dag naar het toilet voor mijn laatste plas van de vorige dag. Terwijl het water klettert hoor ik boven in de slaapkamer iemand op een overdreven theatrale manier snurken. Mijn vrouw is vijf minuten geleden naar bed gegaan, en ik kan me niet voorstellen dat zij al in dromenland is. De hond staat nerveus onder aan de trap rondjes te draaien. Ik knip met mijn vingers ten teken dat hij naar boven mag gaan. Tja, velen zullen het afkeuren, maar mijn vrouw en ik zijn van mening dat de hond een deel van ons gezin is en bij ons mag slapen. Hij ligt steevast aan mijn vrouw’s voeteneinde. Op mijn tenen loop ik de trap op naar boven om stilletjes de badkamer in te verdwijnen. Als ik de tandpasta uitspuug en mijn mond spoel hoor ik mijn vrouw weer snurken. Iedere snurk word gevolgd door een fluittoon. Dit kan niet waar zijn, ze kan echt nog niet slapen en zeker niet snurken op deze manier. Ze zal wel een spelletje met mij aan het spelen zijn.

Met een glimlach op mijn gezicht ga ik naar de slaapkamer. Slechts het nachtlampje op het nachtkastje bij mijn vrouw brand en verdeeld een subtiele lichtschijn door de kamer. Genoeg om niet over alle rommel te vallen, maar te weinig om alles in detail te kunnen onderscheiden. Ik laat mijn ogen aan het weinige licht wennen en zie dat mijn vrouw haar ogen nog geopend heeft. Ze kijkt me aan en er verschijnt een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Dicht tegen haar aan verschijnt een klein koppie met stekelig haar net boven het dekbed uit. Mijn vrouw fluistert iets tegen het stekelige koppie en het stekelige koppie fluistert iets terug. Een korte fluisterconversatie vult de ruimte. Ik kan net niet verstaan wat ze fluisteren maar neem grif aan dat het over mij gaat. Plots met luidere toon zegt het stekelige koppie:”Pappie is een flapdrol”, gevolgd door een ingehouden lachsalvo. Ik ga naast beiden in bed liggen en draai me op een zij om het lieflijke tafereel gade te kunnen slaan. Van mijn vrouw verneem ik dat onze zoon wakker was geworden en nog een lekkere knuffel wilde. Typisch onze zoon. In tegenstelling tot onze dochter die wat gereserveerder en afwachtender is, is onze zoon erg lijfelijk en knuffelig. Mijn zoon kijkt me aan en lacht, wringt zich uit de lieve omhelzing van mijn vrouw en komt dicht tegen mij aanliggen. Ik voel hoe hij op een kronkelige wijze zijn rug dicht tegen mijn buik en borst aandrukt. Hij sluit zijn ogen en zijn duimpje verdwijnt in zijn mond. Ik voel hoe zijn lichaamswarmte mijn borst en buik laat gloeien en sla een arm om hem heen. Een intens gelukgevoel laat alle kommer en beslommeringen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ook ik sluit mijn ogen en krijg kippenvel. Stil, gelukkig en genietend blijven mijn zoon en ik zo een hele tijd liggen totdat ik mij realiseer dat hij morgen weer naar school moet. Met tegenzin dirigeer ik mijn zoon weer naar zijn eigen bed, mijn vrouw en ik krijgen beiden nog een laatste kus.

Ik lig op mijn rechterzijde en mijn vrouw op haar linkerzijde. Beiden een glimlach op het gezicht. Beiden net mogen genieten van het ultieme geluk, een knuffel van onze zoon. We trekken onze knieën op in een poging de net gekregen warmte vast te houden en vallen in een verkwikkende diepe slaap.
 

Tags

 
 
 

Andere blogs in Superpapa (2)

 
Leon Erkens

Knuffel

11 apr 2008, 02:33

De klok in de kamer wijst aan dat het voortschrijden der tijd onvermijdelijk is, het is inmiddels...
Leon Erkens

Tandenfee

2 aug 2007, 12:00

Denise mijn dochtertje van zes heeft al een hele tijd haar tandje los zitten. Regelmatig speelt...